Poezja wokół Natury...

Wpis

piątek, 14 grudnia 2018

Grudniowy Park Dworski

Grudniowy
Park Dworski



 

Oto jestem tu, pośród Twoich Braci

Jesion, Jawor, Lipa, Dąb – Oni Tacy

Jest wieczór – o zachodzie

Śnieg tu się sieje, a ja stoję w mrozie

 

Stukot śnieżynek, to Twój oddech

Zefir z północy – zmrużenie powiek

Ja jednak dostrzegam Perspektyw Pływ

Po Zimie Wiosna

Przyjdzie w mig



I tu w tej ciszy zew się niesie

Puszczyk się odzywa przecie

Samczyk własności wydaje zew

Poniesie mnie za Nim wyobrażeń bieg

 

Gdy tak mrok narasta, tężeje

Ja myślę o Novum, gdzie jest

Nowy Rok – nowe rozdanie

Wiosennych Cudów przewidywanie

 

Zatem i mróz i śnieg

To biel Nadziei

Nowego ścieg

Tak w Parku Zima się sroży

 

Gdy ja na swoim i na rozdrożu

Ty Parku tu będziesz trwał

Na wieki wieków

Ja to wiem, z pewnością znam

 

Że patrząc i tak zasłuchany

Będę jak Ty, niezłomny i nigdy załamany

Według Twego Wzoru

Zajdę daleko – mimo walki i znoju...

 

(c) enpoetry

Szczegóły wpisu

Tagi:
Autor(ka):
nomadic69
Czas publikacji:
piątek, 14 grudnia 2018 18:42

Kalendarz

Kwiecień 2019

Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

Wyszukiwarka

Zakładki

Kanał informacyjny